Berberys
Berberys zwyczajny, inaczej kwaśnica (Berberis vulgaris)
Berberys jest krzewem pokrytym cierniami, o kwiatach złotożółtych zebranych w grona, wydzielających silny, przykry zapach. Owocami berberysu są szkarłatne, podłużne jagody. Charakterystyczne dla tej rośliny jest występowanie na jej liściach (na spodniej stronie) rdzy zbożowej w postaci pomarańczowych plamek. Rdza ta przenosi się na zboża, dlatego berberys rosnący w pobliżu pól uprawnych powinien być tępiony.
Krzew berberysu rośnie na brzegach lasów, na słonecznych wzgórzach, w zaroślach i na miedzach.
Surowcem leczniczym są jagody. Jagody berberysu zbieramy jesienią, najczęsciej we wrześniu, tuż przed pełnym dojrzewaniem (dojrzałe ciemnieją przy suszeniu).
Zrywamy owoce bez szypułek, suszymy w temperaturze podwyższonej lub na słońcu w miejscu przewiewnym. Po wysuszeniu surowiec powinien mieć barwę naturalną, ciemnoczerwoną. Owoce, które sczerniały odrzucamy. Jagody po wysuszeniu pakujemy do pudełek i przechowujemy w miejscach suchych, gdyż łatwo wilgotnieją.
Działanie i zastosowanie
Berberys jest skuteczny w zburzeniach trawienia, przy braku apetytu, w kamicy żółciowej, a także moczowej.
Owoce berberysu są kwaśne, zawierają duże ilości witaminy C, dlatego też berberys nazywany jest często “polską cytryną”.
Napar z owoców. Łyżeczkę do herbaty owoców berberysu zalać szklanką wrzątku. Trzymać pod przykryciem 10 minut. Odcedzić i pić 1-2 razy dziennie szklankę naparu przez jedzeniem.